Huculi – ludzie z lepszej gliny

* WROCŁAW
* Muzeum Etnograficzne, Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu
* wystawa: Huculi – ludzie z lepszej gliny
* 1 lipca – 2 września 2012 r.

*

Ponad 150 eksponatów składa się na wystawę prezentującą huculską ceramikę ludową. Prezentowane są m.in. kafle, misy, pojemniki na wódkę i inne naczynia użytkowe.

Kazimierz Woźniak, ceramika wg wzorów huculskich, Oława, 1959. Ze zbiorów Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu

O specyfice huculskiej ceramiki ludowej świadczy różnorodność wzorów, technik zdobienia, kolorystyka i bogactwo motywów dekoracyjnych. Na licznych kaflach, dzbanach i okrągłych pojemnikach na wódkę – „kołaczach” – można podziwiać misterne ornamenty roślinne, geometryczne, a także przedstawienia ludzi, zwierząt, ptaków, które tworzą ciekawe scenki z ówczesnego życia codziennego.

Kazimierz Woźniak, ceramika wg wzorów huculskich, Oława, 1959. Ze zbiorów Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu

Oprócz naczyń typowo użytkowych na wystawie prezentowane są również bogato zdobione trójramienne świeczniki, lichtarze i galanteria ceramiczna. Autorami prac są znani garncarze pokuccy ze sławnych ośrodków garncarskich w Kosowie, Kutach i Pistyniu z Aleksandrem Bachmińskim, Michałem i Józefem Baranowskimi na czele. Pokazywane jest również ceramika autorstwa uczniów i nauczycieli Szkoły Garncarskiej w Kołomyi na Huculszczyźnie. Na wystawie prezentowane są także wyroby urodzonego na Huculszczyźnie (Pistyń, dawne woj. stanisławowskie) – Kazimierza Woźniaka, który w 1946 r. został przesiedlony do Oławy.

O specyfice huculskiej ceramiki ludowej świadczy różnorodność technik zdobienia, kolorystyka i bogactwo motywów dekoracyjnych. „Wytwarzana na Pokuciu ceramika majolikowa powstała w wyniku krzyżowania się m.in. wpływów orientalnych, ruskich, wołoskich i polskich. Formowane na kole garncarskim wyroby polewano pobiałką, na której jeszcze przed wypaleniem garncarz wykonywał rylcem wzory, a wybrane pola pokrywał glinką barwy ugrowej. Po dokonaniu tych czynności przeprowadzano pierwszy wypał. Wypalony czerep malowano następnie kolorowymi farbami (żółtą, zieloną, brązową, rzadziej niebieską) lub szkliwami kryjącymi. Po wyschnięciu całą powierzchnię polewano bezbarwnym szkliwem ołowiowym i poddawano powtórnemu wypałowi.

Kazimierz Woźniak, ceramika wg wzorów huculskich, Oława, 1959. Ze zbiorów Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu

Powierzchnie naczyń są przeważnie pokryte ornamentami roślinnymi i zwierzęcymi przedstawiającymi m.in. jelenie, ptaki, koguty. W dziełach późniejszych twórców często spotykane są wzory geometryczne. Jednakże najpełniej przebogate huculskie wzornictwo prezentuje się na kaflach. Mnóstwo tu różnego rodzaju scenek rodzajowych przedstawiających polowania, życie codzienne ówczesnej społeczności wiejskiej. Niektóre z nich podszyte są ironią, charakteryzują się specyficznym poczuciem humoru, zwłaszcza w przedstawianiu innych nacji (Żydów, Cyganów). Na wielu z kafli dominuje wzornictwo zoomorficzne (zwierzęta o znaczeniu symbolicznym: jelenie, kozy, lwy, gryfy, niedźwiedzie, ptaki w tym pawie).” (B. Jasiński „Huculi z lepszej gliny”- informator)

Większość eksponatów pochodzi ze zbiorów Muzeum Etnograficznego im. Sewera Udzieli w Krakowie, część ze zbiorów wrocławskiego Muzeum Etnograficznego i prywatnej kolekcji Barbary Matusiewicz z Oławy.

 

Comments are closed.

Design Attack

Strona dedykowana Festiwalowi Design Attack, a także wydarzeniom związanym z szeroko pojętym wzornictwem.